Şu dağları delmeli
Kalan Müzik, 'bu ülke'nin gerçek müzikal değerlerini -parasal getiriyi birinci sıraya almadan ve işin inceliklerini gözeterek- birer birer, bir dalgıç, bir arkeolog gibi, sabır/inatla gün ışığına çıkarmayı sürdürüyor.
Öncelikle çabalarından ötürü, Hasan Saltık ve arkadaşlarını yürekten kutluyorum.
Son çalışmalarından birisi, merhum Malatyalı Fahri'nin eserlerinden oluşan albüm; Sarı Kurdela.
Melih Duygulu'nun yaklaşık bir yıl süren titiz çalışması sonucu, taş plaklardan, kırk beşliklerden, dip seslerinden, pürüzlerinden arındırılarak yapılan kayıtlar sonucu oluşmuş albüm.
Görür görmez aldım. (Yeni gördüm, belki de çıkalı bir hayli oldu.) Malatyalı Fahri'nin, melankolik, hüzünlü, yanık sesi, çocuk yaşlarımdan itibaren kulaklarımdaydı.
Malatya'da geçen çocukluk ve ilk gençlik günlerimde, babam, onun yeni çıkan her plağını mutlaka getirir, defalarca dinlerdi.
Albüme adını veren şarkı (Yoksa türkü mü desem; çünkü merhum, tanbur çalardı ve türküleri de, hep klasik bir tavırla, edayla okurdu.) Sarı Kurdela, o görkemli sesiyle söylediği Ezo Gelin, Rüya Sineması adlı filmimde kullandığım Rüyamda Gördüm Mahımı, Sensiz Sönmez Bu Kalbimin Ateşi'ni ve diğerlerini, zihnime üşüşen çocukluk imgelerim eşliğinde dinledim.
Gırtlağıma dolan düğümleri bir zaman çözemedim.
Fahri merhumun sesi billur gibi arı duru, bir çağlayan gibi coşkun ve Fuzuli'ninki gibi mahzundur.
'Melali anlamayan nesl'in asla tadına varamayacağı bir hüzündür bu.
Yetimane hüzünle ulvi hüznün sınırında akıp durur.
Malatyalı Fahri'yle birlikte Ankara'ya, Malatya Kayısı Günleri programına gelen davulcu Hasan komşumuzdu.
Babamın yakın ahbaplarındandı.
Çoğu Ramazanların sahurunda onun davuluyla uyanırdık sehere.
Fahri merhumun en çok Rüyamda Gördüm Mahımı adlı pek bilinmeyen o muhteşem eserini sevmiştim.
Yıllar boyu kulaklarımda çınladı, dilimden düşmedi.
Bir öykümdeki yerine gelip kuruluverdi, nihayet, Rüya Sineması adlı dramatik belgesel filmimde de kendisine uygun yeri buldu.
Albümde Sarı Gelin de var.
Kitapçıkta, kendi el yazısından Osmanlıca eskizine de yer verilmiş.
Malatyalı Fahri gibi kıymetli, samimi, hakiki müzisyenler yok artık.
O, tıpkı Diyarbakırlı Celal, Tenekeci Mahmud, Fethiyeli Ramazan Güngör, Aşık Veysel, Muharrem Ertaş, Harputlu Enver Demirbağ, Antepli Hasan Hüseyin, Ruhi Su gibi halis sanatkârlardandı.
Onlar, para kazanmak, ünlenmek, mal mülk edinmek, hovardalık yapmak, insanları eğlendirmek filan gibi sefil gerekçelerle 'müzik yapmaz'lardı.
Onlarda müzik, yüreğin sesiydi.
'Kedi için mırıltı neyse', onlar için de şarkı söylemek aynıydı.
Varlıklarının sesiydi müzik.
Bu yüzden, kendilerine uygun bir toprak, bir ortam bulamadı çoğu.
Bu yüzden bir parça kuru ekmekle geçirdiler ömürlerini.
Bu yüzden sırtları ısınmadı, karınları doymadı, limuzinlere değil, faytonlara dahi binmediler.
Malatyalı Fahri, çocukluğumun en baskın figür/imgelerindendi.
CD'sini görünce sanki yıllar önce yitirdiğim bir sevgiliye rastladım.
Emeği geçenleri tekraren kutluyorum.
Hamiş: İlgilenenler için, Rüya Sineması, 7 Kasım günü saat 20.40'ta, TRT-2'de gösterilecek.
s.yalsizucanlar@zaman.com.tr
Yazarımızın en son yazıları
28/
07/
2000...
İki YÖK'ten ne çıkar?
04/
08/
2000...
Ekran ayna mıdır?
11/
08/
2000...
Dağlar, türküler ve insanlar
18/
08/
2000...
Memur hükmünde mağdur
25/
08/
2000...
Bebeğin şifalı elleri
01/
09/
2000...
Gündelik hayat tuzağı
08/
09/
2000...
Gündem
22/
09/
2000...
''Ölüm Allah'ın emri, trafik olmasa''ydı(*)
29/
09/
2000...
Havadan sudan
06/
10/
2000...
'Yitik Zaman Peşinde'
| 
