Dönmek; köşeyi ya da namusu teslim!
Perihan Mağden dün şunları yazdı: 'Bu köşeciler, köşecilikleriyle esasında, daima benim için bir muamma teşkil etmişlerdir. Yazılarını, tahammül edip okursanız, her daim: "Ne bu yaa?" olursunuz. Hep ne şiş yansın, ne kebap yazılar. Tavşana kaç tazıya tut. Aba altından sopa göstermeler.
Öyle 'ince ayarlı bir üslup' olarak tanımlanan sade suya tirit, her kahvehane büyüğünün attırabileceği demagojik yoyolamalar... Çoğunlukla gazetenin baş ya da kıç sayfasından girer bunların inci dizileri. Haftada iki-üç bakar, "Bu herif burda yazmasa ne yazar ki?" diye düşüneyazarım. Tamam! Yazdıkları gazeteler de kimliklilikten kırılmıyorlar. Yine de çıkarın bu acayip pahalıya patlayan köşecileri, gazetenin gidişatında hiçbir şey değişmez. Hiçbir okur çıkıp, "Nerde benim köşecim? Nerde benim fikrime tercümanım?" demez.'
Konumuzun öznesi işte burada sevgili okurlarım. Medyada kimler 'köşe yazarı', kimler 'köşeci yazar'? Elbette isim veremeyeceğiz, bu sebeple kafanızı biraz ellerinizle sıkıştıracak, hafızınazı zorlayacaksınız. Kabin ekibi hazırsa, başlayalım seyahate.
Epey oldu hatırlamıyorum, genelde geyik yazan şişedibi gözlüklü bir yazar şu mealde bir şeyler yazmıştı 'dükkan'ında: 'Filanca araba şirketinin verdiği son derece rahat otomobilimle gazeteye gelmiştim. yağmurdan ortalık göl olmuştu..' Bu yazarın, kalemini bu tür organizasyonlara uygun gören her şirket, doğal olarak bu yazarı her faaliyetinin başkonuğu yapıyordu. Misal, Brezilya'da bir toplantı mı var, atıyor uçağa bu ve benzeri tür yazarları ver elini Sao Paolo. Haber çok önemli değil. Zaten yazar oradayken haber falan geçmez, dönünce hatunlu, içkili, doğalı, esprili bir anı çiziktirir seri halde, sık sık kendisini götüren şirketin ve yetkilisinin ismini anar. Görev başarıyla tamamlanmıştır.
Başka bir yazar önemli bir restorant tarafından akşam yemeklerine alınır sürekli olarak. Ve medyaya bir yazı geçer fakslardan: 'Feşmekanca yazar bu akşam yemeğini bizde yiyecek, buyrun gelin..' Hemen tiksinmeyin, daha esas mide kaldırıcı yere gelmedik, bulantı haplarınızı hazırlayın.
Sarı basın kartı ne işe yarar bilmem.. Genelde kemer takmadığı için kendilerini durduran trafik memuruna gözdağı vermek için kullanır gazeteci milleti. Yoksa bedava otobüse binmek, banliyo treninde seyahat etmek için gereksizdir. Zira ne habere ne de evine kitle ulaşım araçlarıyla gitmiyor artık medya. Hani Sirkeci'de olduğu gibi, vapurla Üsküdar'dan gelip, köşesine '9.15 Vapuru' başlığını koyan muharrir de kalmadı...
Misal Nepal'e götürürler sizi. Haber falan hikâyedir, zaten geçmişten gelen muhabirlik gibi bir deneyiminiz de yoktur. Spotu görseniz tehlikeli yazı diye DGM'ye ispiyon yaparsınız çünkü. Muhabirler İstanbul trafiğinde rutin ringinden inim inim inlerken, siz Katmandu dağlarından '68 Kuşağı' yazıları geçersiniz diyet olarak...
İşin en mide kaldırıcı kısmı ise, bu uygulamanın artık yerleşmiş olmasıdır. Bir yere uçakla habere giderken, uçakta size dağıtılan zarflardaki parayı almamak ayıptır. Zira deri koltuklarda oturan büyüklerinizin malı nasıl hamuduyla götürdüğünü biliyorsunuzdur. Ufak ufak başlamanız gerektiğinin bilincindesinizdir. Otobüste size 150 dolar verirler, uçakta 200 mark, pehlivan güreşlerine giderken cüz'i bir eğlence parası, yurtdışında gece size can yoldaşlığı yapan bir cinsi latif yollanır odanıza...
Medyanın her biriminin dokusuna yerleşmiştir bu. Spor, ekonomi, sanat, siyaset. Reddedilmez, dışlanılmaz, hatta övülür. 'Geçen gün Ege sahillerinde feşmekanca şirketin tertiplediği 'Beach Barbeku'daydık' diye başlarsınız yazıya. Okuyan her stajyer muhabirin hayal dünyasına yerleştirirsiniz konforu.. Bir gazetecisinizdir; ama yaşam tarzınız, standardınız inanılmaz 'sekmiş'tir. Lüks arabalara binip, özel korumalar ile dolaşır, dubleks, tripleks evlerde oturur, en lüks lokantalarda, en sosyetik içkileri yudumlarsınız...
Ve sonra üç kuruş rüşvet alan bir devlet memurunun gırtlağına öyle bir çökersiniz ki. Memur bunu anlayamaz, size, 'Neden bu kadar öfkeniz var bize? Siz de yaptığınız için mi bu kızgınlık?' diye soramaz.
Gazeteci borsası inanılmaz yüksektir. Ayak oyunları bu sebeple Dallas dizisini aratmaz. Transfer piyasasında dönen rakamlar baş döndürür. Özellikle kartele kapağı atmak, yaşam standardını yükseltmek demektir. İnanmıyorsanız, gidin bu gazetelerin, iş müracaat kısımlarına bakın, görün ne vatan evlatları, ne düşüncelerle medyaya kapağı atmak için, nelerinden vazgeçiyorlar.
Eğer bu yazıyı okuyunca, bana küfrediyorsanız geçmişinizi aklınıza getirin. 'Keşke almasaydım' demek daha ağır geliyorsa size ve rahatlayacaksanız, edin küfrü rahatlayın...
AHA: Sevgili dostlarım, son dönemlerde moda olan 'Haber portalı' hastalığı bize de bulaştı, artık sitemizi her iki saatte bir güncellemeye çabalıyoruz.. İsterseniz bir göz atın: www.ferhatbaris.com..
f.baris@zaman.com.tr
Yazarımızın en son yazıları
27/
08/
2000...
Sizin tipiniz nasıl?
01/
09/
2000...
Haşmetli Devrimci!
02/
09/
2000...
İrtica ve yüzleşme
03/
09/
2000...
Termos ve zekâ
04/
09/
2000...
Pijamalı bir ülkeye ninniler
06/
09/
2000...
Aydın, Ertuğrul, İsmet ve Oya!
08/
09/
2000...
Bizim takım buraya yumruk havaya
10/
09/
2000...
İçinizdeki komplo canavarını durdurun!
11/
09/
2000...
El Cumhuriye, El Aziz, el cinnet!
13/
10/
2000...
Kezzap, kazzip, Bergen ve irtica!
| 
