Altıncı duyunun aylak yazısı

Zor yazarım ben. Öyle kolay kolay oltama gelmez kelimeler. Büyütüp genişleterek, rengarenk boyayarak getiririm her bir sözcüğü bu köşeye. Fakat senin için fark etmiyor galiba. Yine bir çırpıda okuyup, çantanın içinde seni bekleyen derslerine dönüyorsun acelece.

Kendimi görebilmek için, sen bu sayfayı henüz açmamışken de burada oluyorum ben; yazıyı okuyup gittikten sonra da.

Çok uzaktan geçen bir martıyı iyi görmeyebilir gözlerim. Ama işaret parmağından havalanmak üzere olan uç uç böceğini pekâla görebilirim.

Duymuyor olabilir kulaklarım çimenlerin büyüyüşünü. Oysa dudaklarından dökülen en sessiz harflerin bile ne dediğini şıp diye anlayabilirim.

Geceleri gözlerime söz geçiremeyebilirim. Ama nedendir bilmem, uykudayken güneşin sayısız doğuşu üzerime.

Gezmeyi daha çok sevebilirim, yolların böyle sana doğru çıktığını görünce hep.

Daha çok şarkı söyleyebilirim su sesine uyarak. O zaman daha çok yağmur yağar, ikimizin ayaklarından geçen sokağa.

Bilgisayarı ve daktiloyu senin kadar sevmeyebilirim. Çünkü benim olmadığını düşünüyorum şu an okuduğun ‘p'lerin ve sessiz ‘i'lerin.

Konuşsam incir çekirdekleri incinebilir, susacak olsam solar dağdaki menekşelerden biri. Yazmasam sen kızacak olursun bana oradan.

Sevgili okur!

Altı duyumla yazabilirim ben. Altıncısı kalbimdir.

Gördüğün gibi zor bir adamım ben. Cins adamım. En iyisi unut sen beni. Yazının dışına çık. Dersine çalış adam akıllı.