Işıksız ve şarkısız bir gün

Bugün: Işıksız ve şarkısız bir hayatın, çocukları solgun birer çiçek yapan acıların ikinci yılı. Bugün: Unutmadık dediğimiz ama gerçekte çoktan unutup gittiğimiz bir depremin ikinci yılı.

Deprem ve şarkı

Ses kırıntıları ve bir ses

Odayı aydınlatan güneş, yüzümüzü de aydınlatıyor. Tebessüm ediyorum. Rüzgar, dışarıdaki ağaçların dallarındaki yaprakları sallıyor bir salıncak gibi. Dökülen yapraklar da ebelemece oynuyorlar tüm karıncalarla...

Açık Şemsiye

Unutmadık!

Parmağının ucunda uç uç böceği uçuran çocuklar,kahvaltı için çay demleyen bir anne, beş yaşına dönmeyi hayal eden bir baba, dakikalarca çalan ama açılmayan bir telefon, yağmur altında gülümseyen bir salyangoz... Evet, hepsi burada. Gazoz Kapağı ’nın altında...