Etyen MAHÇUPYAN

Kıbrıs davasında ideolojik zemin (3)

Görünüşe bakılırsa ortada 'milli davamızın' sahiplenilmesi meselesi var. Devlet Bahçeli gibi resmi ideolojiyi doğal refleks halinde yaşayanlar bu görüşü sürekli vurguluyorlar. Ecevit ve Denktaş gibileri ise Kıbrıs'ta ortak yaşama dayanan bir çözüm bulunması halinde Güney'dekilerin Kuzey'i işgal edeceğini, yeni bir soykırımının gerçekleşeceğini ileri sürmekteler.

Böylece birbirini tamamlayan ikili bir söylem oluşuyor: Kıbrıs Türklerinin Kıbrıs Rumlarıyla birlikte yaşamaları hem tehlikelidir, hem de 'milli' çıkarlarımıza aykırıdır.

Milli çıkarımızın hangi yönde olduğuna kimin karar vereceği gibi demokratik kayguları bir yana koysak bile; iddia edilen tehlikeleri ciddiye almak gerekiyor. Zaten sorun da burada; çünkü söz konusu iddialar hiçbir temele sahip değil. Eğer '74 öncesinde yapmışlardı, şimdi de yaparlar' dersek; devlet adamlığını kahve sohbetine indirgemiş oluruz. Ayrıca eğer geçmiş örnekler temel alınacaksa, başkalarının da bize güvenmesini olanaksız kılacak olaylara meşruiyet tanımış oluruz. İşin gerçeği şu ki Güney Kıbrıslıların Kuzey'i işgal etmeleri mümkün değil; çünkü bu tür alım satımlar uzunca bir süre için yasaklanıyor. Bir soykırımı denemesi beklemek de abes; çünkü Güney'in kendini haksız pozisyona düşürecek kadar aptalca davranacağını varsaymak pek gerçekçi değil. Üstelik federasyon halinde bile Kıbrıs'ın tümünde Türkiye'nin garantörlüğü devam edecek; Kuzey Kıbrıs'ın kendi parlamentosu, kendi polisi, kendi iç düzeni olacak.

İşgal argümanını desteklemek üzere, Ecevit Güneyli Rumların Kuzey'deki evlerine dönmek için Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nde dava açtıklarına dikkat çekiyor. Buradan anlıyoruz ki Ecevit henüz 'insan hakları'nı içine sindirebilmiş değil. İnsanların kendi yurtlarında ve evlerinde yaşamaları, aksi halde tazmin edilmeleri, hem Güneyli hem de Kuzeyli Kıbrıslılar için temel bir bireysel haktır. Devletlerin karşılıklı 'hesap silmeleri' artık bu devirde bireylerin haklarından daha üstün bir konumda değil. Ecevit Türkiye'de devletin birey karşısındaki tahakkümcü meşruiyetinin evrensel hukuk açısından da geçerli olduğunu sanıyor. Oysa bu kabul Kuzey Kıbrıs'ta bile geçerli değil: Kuzey Kıbrıs projesinin iktisadi, sosyal ve siyasi başarısızlığı Türkiye'den yansıyan bir tahakkümle bütünleştiği ölçüde; Kuzeylilerin Güneyli haline gelmeleri önü alınamaz bir bireysel hakka dönüşecek. Türklerin Rum kesiminden her geçen gün artan sayıda pasaport talep etmelerinin başka bir açıklaması olamaz. Kıbrıslıları kaybederek Kıbrıs'ı kazanmak ise maalesef mümkün değil.

Artık şu gerçeği görmemiz gerekiyor: Temelde haklı olduğumuz bir davada, yürüttüğümüz 25 yıllık politika sonucu haksız duruma düşmüş durumdayız. Çünkü Kıbrıs'ı sadece güvenlik terimleriyle, bir toprak parçası olarak algıladık. Oysa Kıbrıs'ı değerli yapan unsur insanlarıydı. Güney insana yatırım yaptı, biz ise ideolojiye. Kuzey'de toprak bile zamanla kurudu ve salt askeri terimlerle anlam ifade etmeye başladı. Uğraşıp yaşatmayı bilmeyen bizler, bugün 'acaba alıp mı kurtulsak yoksa verip mi' diye tartışıyoruz. Her iki halde de amacımız 'kurtulmak' ve unutmak. Tarihte birçok kez tekrarladığımız gibi. Kıbrıs'taki insanlarımız bugün bizden insan odaklı bir bakış bekliyor. Ancak ne yazık ki resmi ideolojimiz insanı 'milli davaların' prestiji altında ezmeyi sürdürüyor.

@ Bu yazıyı başkasına e-mail gönder @

Yazarımızın en son yazıları

05/ 11/ 2001... Soslu devlet popülizmi
08/ 11/ 2001... Özgüven erozyonu
11/ 11/ 2001... Nihayet açıklıyorum
12/ 11/ 2001... Aydın duruşu
15/ 11/ 2001... Resmi ideoloji
18/ 11/ 2001... Döndü Ay ve Fatih Terim
19/ 11/ 2001... Takımdaşlık ve Fatih Terim
22/ 11/ 2001... Kıbrıs davasında ideolojik zemin (1)
25/ 11/ 2001... Kıbrıs davasında ideolojik zemin (2)