Keşke annem ve babam biraz daha anlayışlı olsalardı... Borçlarını hastalığımdan daha çok düşünüyorlar. Bir gün bunalıma girersem ailem yüzünden olacak.
Her karne döneminde intihar düşüncesi ile yoğrulmam ve yeniden hayata yönelmem o kadar zor oluyor ki artık iki düşünce arasında gelip gitmekten yoruldum.
Beni 15 yıldır hiç tanımadıklarını sanıyorum. Bana güvenmiyorlar...
Yazılıdan düşük not aldığım zaman söylemeye korkuyorum.
Ben ailemin bana inanmasını, sonuna kadar güvenmelerini isterdim.
Annem ve babam bana ‘aferin’ dedikleri zaman daha çok çalışma zevki geliyor.
Sizler elimdeki bütün maddi imkanları alın ve bana sadece manevi desteğinizi verin, ben de sizi güzel bir geleceğim olduğuna inandırayım.
Bütün hayatım 3 saate bağlı öyle mi? Hayır işte. Öyle değil. O sınavı kazanamazsam ölmem.?
Sadece bana istediklerimi alıp, cebime harçlığımı koyup beni okula göndermeyi bir anne ve babanın görevi olarak görmenizi istemiyorum.
... başarısızlığımın sebebi. İlkokul 4. sınıftan beri sürekli dersaneye gitmek. Kendimi bir yarış atı gibi hissetmemi sağladı.
Onları hayal kırıklığına uğratmayayım. Notlarımı yüksek tutayım derken daha çok düşürüyorum...
Bir gün bile okuluma gelip de, ‘Benim çocuğumun okul içindeki davranışı, derslerdeki başarısı nedir?’ diye sorduğunu hiç hatırlamıyorum...
| 
Bölge Haberleri
