Cahit Sıtkı Tarancı’nın “Ziya’ya Mektuplar” adlı eseri, uzun yıllar sonra yeniden yayımlandı. İki şair arasındaki koyu dostluğun belgesi olan mektuplar, aynı zamanda Tarancı’nın şiirinin gelişim evreleri hakkında aydınlatıcı niteliğe sahip. Kitap, genç şairler için de iyi bir kılavuz.
Pek çok değerin yavaş yavaş hayatımızdan çekilişinin üzüntüsünü duyduğumuz günler bile artık geride kalıyor. Genç kuşak, tadamadığı nice zevkin kaybolup gittiğini asla fark edemeyecek. Örneğin, mektup yazmak! Bugün, mektup yazmaktaki –edebiyat türü olması bir yana– hazzın ve samimiyetin gençlerce anlaşılması oldukça zor görünüyor; ama imkansız değil. Zira, Cahit Sıtkı Tarancı’nın “Ziya’ya Mektuplar”ı, çok uzun bir aradan sonra Varlık Yayınları’nca yeniden basıldı. Mektuplar... Hem de şair elinden çıkmış o beyaz mektuplar. İki sıkı dost şairin, Tarancı ve Ziya Osman Saba’nın mütevazı ve sıcak dünyalarına yolculuk...
Günümüzdeki, mektup yayınlamanın etik açısından doğru olup olmadığı tartışmalarının gölgesi düşmüyor kitaba. Tarancı, “Ziyacığım” hitabıyla başladığı mektuplarını ‘üçüncü kişi’yi düşünmeden kaleme almış. Bazen günlük telaşlarını, bazen aşklarını, bazen de o en değerli varlıklarını yani şiirlerini paylaşan iki yol arkadaşı... Her mektuplarında adeta birbirlerini görmüş kadar zevk duyabilen iki arkadaş... Şu soruyu, şiiri keşfetmenin büyüsünü duymuş bir genç şairin heyecanından başka nerede bulabiliriz: “Ziyacığım, şiirlerin aklına hep sone olarak mı geliyor senin?” Ya o sadece bir şairin bir başka şaire verebileceği sır: “Beklerim Ziyacığım, şiirlerimin senin tarafından okşanmaya, hırpalanmaya, azarlanmaya, fakat herhalde sevilmeye ihtiyacı vardır.”
İmrenilecek bir dostluk Galatasaray Lisesi’nde, sınavlarda hep Tarancı’nın Ziya Osman’a kopya verdiğini, iki şairin birbirlerinin şiirleri üzerine yaptıkları yorumları ya da Tarancı’nın Necip Fazıl’a yazdığı mektuba cevap alınca ne kadar sevindiğini okumak bir edebiyat okuru için az şey değildir. Bir şiir okuru kitapta, iki şairin şiir taslaklarından şiirlerinin gelişim çizgisine, hayranlık duydukları başka şairlerden, sevmediklerine kadar pek çok şey bulabilir. Cumhuriyet dönemi şairlerinin toplumsal konumu, karşılaştıkları zorluklar, Fransız şiirinin o kuşak üzerindeki etkisi ve başka şeyler. Fakat bu güzelim mektuplardan tad almak için yalnızca şiir okuru olmak şart değil. Tarancı’nın dünyası, gurbeti, İstanbul’u, çocukluğu, anneyi, aşkları yani ‘insan’ı içeren her şeyi kapsıyor. Bunun yanında, Türkçeye sevgi duyan herkes için de pekala zevk alınabilecek bir kitap “Ziya’ya Mektuplar”...
Yine de, kitaba asıl büyüyü veren şeyin şiire adanmış hayatlar olduğunu düşünüyorum. Tarancı, “Her felaket, muhabbeti, sevinci, saadeti, dünyanın en büyük hadiselerinden en küçük vakalarına kadar her şeyi, şiir için bir vesile telakki ediyorum.” derken bunu kastediyordu. Çünkü, “aslolan, kelimeleri yaşamaktır”. Genç şairlerin bile hayatın akışına boyun eğip elektronik postayla haberleştikleri günümüzde, bu mektuplar okunmalı. En azından “şiir dünyasında ilk adımlarını” atan iki şairin “saf heyecanını” duyumsamak için. Oscar Wilde’ın dediği gibi: “İnsanların çoğu hayatın düzyazısına aşırı ağır bir yatırım yaptıkları için iflas ediyorlar. Şiir ile iflas etmek bir şereftir”!
|
Bölge Haberleri
