Bilmem hatırlıyor musunuz, geçen hafta “Yaşasın, bugün tatilli olduk!” başlıklı bir yazım yayımlanmıştı. Okur arkadaşlardan bazıları bu yazıyı pek sevmişler. Bir kısmı da “Fehim kardeş, çok güzel uyduruyorsunuz, lütfen her hafta sizin yazdıklarınız yayınlansın.” deyivermiş.
Her neyse, bu güzel sözlerden sonra hemen dersimi aldım ve size bu hafta da bir öykü hazırladım. Ama sanmayın ki her hafta yazmak sözü veriyorum. Zira bu sayfada daha birçok kardeşimizin çalışmalarını görecek ve pek beğeneceksiniz. Gelelim şu öykümüze:
Hepimiz iyi bir tatil havası yakalamak için geçen haftadan itibaren çırpınıp duruyoruz. Ben de çırpınıyorum tabii... Geçen gün havalar da güzelce güneşlenince kendimi bahçeye atıverdim. Arkadaşım Rasim’in topunu kaptığım gibi parmak uçlarında çevirmeye başladım. Top bir döndü, fır döndü. Artık durdurabilene aşk olsun. Döndükçe dönüyor mübarek şey... Nefesim kesilmiş, parmak uçlarımda dönüp duran topu izliyorum. İçime bir şüphe düşmüştü. Yoksa bu, sihirli bir top olmasın, dedim. Sen misin bunu söyleyen, top elimden yuvarlandığı gibi sokağın yolunu tuttu. Ben de tuttum sokağın yolunu. Peşi sıra o kadar çok gitmişim ki; onun yuvarlandığı eski bir su kuyusuna ben de yuvarlandım. Kuyunun dibi görünmüyordu, korkudan bayılıp kalmışım... Uyandığımda, kendimi hiç bilmediğim bir yerde buldum. Önümde iki büyük yol görünüyordu. Onlardan birine gitmem ve topu bulup eve dönmem gerekiyordu. Eve geç kalmamalıydım. Arkadaşımın topunu bir an önce bulup, şu kuyudan çıkıverecektim. İki yol diyordum. Biri sağa, biri sola gidiyordu. Anneannemin masallarındaki kahramanlar her zaman sağ yoldan gidiyorlardı ya, ben de öyle yaptım. Sağ yoldan hızlı hızlı ilerlemeye başladım. İnanmazsınız çok geçmeden kendimi cennet bahçelerinden bir bahçede buldum. Binbir çeşit meyve ağaçları, kıvrım kıvrım akan berrak bir ırmak, kırk kanatlı kuşlar, yüz bin çeşit çiçek, irili ufaklı binlerce binlerce ağaç ve daha neler neler...
Bu anlatması imkansız bahçenin ortasında buldum topumu. Bahçenin güzelliğinden olsa gerek olduğum yerde saatlerce kalmışım. Hiç farkında olmadan saat gece yarısını bulmuştu. Bahçe, hiç karanlık görmeyen bir bahçe olmalıydı. Topumu kaptığım gibi geriye döndüm. Sağ yoldan geçtim, kuyudan çıktım. Zar zor evin yolunu buldum. Herkes eve toplanmış, benim için ciddi bir karşılama merasimi hazırlamışlardı. Annemin ağlamaktan gözleri kıpkırmızı görünüyordu. Bana “Bir daha habersiz bir yerlere gidersen ben yapacağımı bilirim sana.” dedi. Annemi hiç bu kadar kızgın görmemiştim. Onun için olsa gerek, o gün yaşadıklarımı hiç kimseye anlatamadım... Hâlâ nerede olduğunu bir türlü hatırlayamadığım o kuyuyu da bir daha aklıma bile getirmedim. Arkadaşımın topunu ise o gecenin sonunda kendisine vermiştim.
Ah şu annem, arkadaşımın topu... Bir anda nasıl da kendini bir maceranın içinde buluveriyor insan. Tatil tatil, söyle bana... Neler neler oldu böyle bana!
|
Bölge Haberleri
