Aşk hayata mı açılır, ölüme mi?
Ne zaman bir aşk intiharı duysam ya da okusam, ünlü Alman şairi Goethe’yi düşünüyorum. Onun ruhunu saran aşk buhranlarını ve o ölümsüz romanı “Genç Werther’in Acıları”nı... Onların acıklı öyküsünü bir gazetenin üçüncü sayfasında okuduğumda da öyle oldu. Emine 16 yaşında, Mehmet 18’inde... Yaşamlarının baharında ikisi de. Birbirlerini sevmişler ve aşklarına engel çıkınca ortadan kaybolmuşlar... İki gencin birbirlerine bağlı cesetleri günler sonra denizin üstüne vurduğunda, gerçeğin acı yüzü ortaya çıkmış... Birlikte ölmeyi seçmişler, trajik bir ölüm biçmişler kendilerine. Ambarlı’dan kiraladıkları bir sandalla denize açılmışlar. Sonra, iple yüz yüze gelecek şekilde birbirlerini bellerinden bağlamış ve çıpayı denize atarak sulara gömülmüşler. İki taze yüreğin, kim bilir hangi duygular içinde ve hangi ruh acılarıyla karar verdikleri bu ‘trajik’ son, gazetelerin üçüncü sayfalarına sıradan bir aşk intiharı olarak yansıdı. Oysa onlar için ne büyük anlamı vardı bu seçimin kim bilir?
Ne çok aşk intiharı yaşanıyor! Daha yaşamın cahiliyken, kapıldıkları aşkı yeryüzünün en büyük gerçekliği sayıp, önlerine engel çıkınca çareyi dünyayı terk etmekte bulan ne çok genç insan var? Aşkı nasıl tanımlıyor bu gençler, daha doğrusu tanımlayabiliyorlar mı? Anlamaya, durup üzerinde düşünmeye vakitleri oluyor mu? Aşk, yaşamak ve yaşatmak için mi var, yoksa ölmek için mi? Aşkların kapısı neden böyle trajik ölümlere açılıyor? 16 ya da 18’inde, yaşama umudu nasıl tükenir hepten, dünya nasıl bu kadar karanlık görünür? Yaşamın baharında adına aşk koydukları bir sebep yüzünden nasıl canlarına kıyar gencecik insanlar? Cehaletten mi, yoksulluktan mı ya da gelecek umudunun büsbütün yitmesinden mi?.. Bu yeşermeden kararan yaşamların sorumlusu, daha aşkı tanımlayamadan ölümü seçen gençlerin kendileri mi, onları sıkboğaz eden aileleri mi, gelenekler mi? Bu olup bitenlerde bizim, bu toplumun bütün insanlarının günahı yok mu hiç?.. Ne yazık ki soru sormaktan öte bir şey gelmiyor elimizden. Sorular uzayıp gidiyor ve çözmüyor hiçbir şeyi. Yaşlarından daha büyük acılar yüklenen gençlere, aşkın yaşamak ve yaşatmak olduğunu anlatmaya kafi gelmiyor sorular. Sıradakilerin, başkalarının yaşamlarını kurtarmaya yetmiyor...
16’sındaki Emine ile 18’indeki Mehmet, aşktan ne anlıyorlardı? Aileleri evlenmelerine izin verseydi, nasıl bir hayat düşlüyorlardı gelecek için? Mutluluğu nelerde arayacaklardı? Ölüm yolculuğuna çıktıkları sandalda neler konuşmuşlardı, konuşmuşlar mıydı? Birbirlerini yüz yüze bağlayıp denize atlarken gözleri yaşama takılıp kalmış mıydı? Bu trajik ölümleriyle kimlere, ne söylemek istemişlerdi? Ve Marmara’nın sularında yaşamlarına son vererek dünyaya ve insanlara ulaştırmak istedikleri mesajın, gazetelerin üçüncü sayfalarında iki sütunluk bir haberden öte gitmeyeceğini düşünmüşler miydi?
Goethe’yi duymuşlar mıydı, Emine ile Mehmet? “Genç Werther’in Acıları’ndan haberleri var mıydı? Duymuş, okumuş olsalar bile bu neyi değiştirirdi ki! Werther’in mektupları, aslında Goethe’nin onulmaz bir aşkla tutulduğu Charlotte Buff’a yazdıklarını, daha doğrusu yazamadıklarını, söyleyemediklerini dile getiriyordu. Aşkları ve acıları iki yüz yılı devirmesine rağmen hâlâ aramızda yaşayan ünlü Alman şairi, “Genç Werther’in Acıları”nı tamamladığında, roman kahramanı Albert’in beynine sıktığı kurşun, onun aşk acılarını da öldürmüştü. Goethe, ruhundan Albert adında umutsuz bir âşık çıkarmış ve onu intihar ettirerek kendi yaşamını kurtarmıştı.
Emine ile Mehmet’in ise belki daha aşk üzerine okumaya ve düşünmeye bile vakitleri olmamıştı. Aşktan, sadece acıyı devşirmişlerdi. Acılarını yontmayı, olgunlaştırmayı; aşktan yaşama giden bir yol bulmayı öğrenememişler; intihardan başka bir kurtuluş çaresi keşfedemeden, tercihlerini öbür dünyadan yana kullanmışlardı.
Biliyorum, binlerce Emine ve Mehmet, çaresiz aşklar yaşıyor aramızda. Onlar da yaşamak yerine intiharı mı seçecekler? Aşkın adı ne zaman ‘umut’ olacak bu topraklarda? İnsanlar, ne zaman yaşamayı ölmekten daha çok arzulayacak?..
NOT: Bugün Konya’da olacağım. Nil Kitabevi’nde saat 13.00–18.00 arası okurlarımla buluşup, sohbet edeceğiz.
27.04.2002
Yazarımızın E-Postası:
a.colak@zaman.com.tr
|
Bölge Haberleri
