Bugün artık ne 1948 ve ne de 1967’dir
İsrail’in hatırı sayılır bir nüfusu hâlâ büyük büyük büyük babalarının yönettiği toprakları, Büyük İsrail’i, ele geçirme hayali kurar. Bu hayal bizim Türk insanında da görünen “Osmanlı’yı ihya etme” hayalleri gibi muğlak, ifadesi tek satıra sığacak bir hayal değil, büyük ve girift bir planın ifadesidir. Bu insanlar Batı Şeria’yı ilhak ettiklerinde orada yaşayan Filistinlilere ne yapacaklarını, Şam’ın kapılarına nasıl dayanacaklarını ve nihayet Amman’ı düşürerek Davud’un Büyük İsrail’ini nasıl kuracaklarını konuşur dururlar. Bu hayal, bir devlet politikası değil artık. Okullarda da öğretilmiyor. İsrail’in aklı başında liderleri, küreselleşmiş dünyanın girift bağımlılıklar boyunduruğu altında hareket özgürlüklerinin El–Halil’le Cenin arasında kaldığını iyi biliyorlar. İyi biliyorlar ki bugün artık ne 1948’dir ve ne de 1967.
Perşembe günü Emanuel yerleşim birimi ve Tel Aviv’de gerçekleşen saldırıların sorumlularını Gazze’ye sürgün etmeye kalkıştığında İsrail de, Büyük İsrail hayali olan maceraperestler de zamanın değiştiğini anladılar. İsrail, işgal altında tuttuğu topraklardan terörle bir şekilde ilişkilendirebileceği 22 adamı bile süremedi, sürmesi de zor görünüyor. Filistinlilerin ne ölümden, ne hapisten, ne ev yıkımından ve ne de aylar süren kapatmalardan korkmadığını gören İsrail Ordusu’nun son “kızılcık sopası” sürgün de elinden alınıverdi ilk denemede.
İsrail Ordusu’nun sürgünü bir yıldırma aracı olarak kullanmayı düşünmesi ilk bakışta akıllıca görülebilir. Bedevi ve göçebe bir kültürden toprağa, mekanın dağına bayırına nostaljik bir sevgiyle bağlanan, evinin bahçesindeki zeytin ağacını özleyen, güneşin kendi köyünde bütün köylerden daha güzel doğduğuna inanan bir kültüre dönüşmüş olan Filistin toplumu için sürgün hakikaten ürkütücüdür. Ancak bu ürkütücü tehdit beraberinde erken olgunlaşmış çocuklar, savaşma aşkıyla bilenmiş bünyeler, bu dünyada var olan her şeyini kaybettiğine inanmış zihinler ve nihayet mümkünse kendi toprağında ölebilmek için her şeylerini verecek militan ruhlar üretir. Öyle olmuştur ve İsrail, dünyanın baskılarına kulak asmayıp yeni sürgün aileleri meydana getirmeye kalkışırsa, öyle de olacaktır. Filistin Kurtuluş Hareketi’nin liderlerine bakın. Ebu Cihad, Ebu İyad, George Habbaş, Ahmet Cibril, Nevif Havatme ve daha niceleri. 10 ila 25 yaş aralarında kendi topraklarından koparılan bu adamlardır Filistin Davası’nı ayağa kaldıran. Yeni kuşak liderlere bakın. Cibril Recub, Tevfik Tiravi, Mustafa Dahlan ve nihayet Mervan Barguti... Hepsi İsrail hapishanelerini gördükten sonra Tunus’a sürgün edilmiş, hepsi gurbette bilemişler kinlerini...
Gariptir, İsrail son dönemlerde sürgün görmemiş Filistin liderleriyle uğraşıyor. Yaser Arafat başta... Merhum Faysal Hüseyni’yle de uğraşmıştı, Sari Nuseybe’yle de uğraşıyor. Her ikisi de Filistin’in en ılımlı sesleri olmalarına rağmen. Hüseyni’nin meşhur Şark Evi’ni kapattıran İçişleri Bakanlığı şimdi de Nuseybe’nin Kudüs Üniversitesi rektörlük ofisini kapattırıyor. Kendi içinden yükselen onca muhalif sese rağmen.
Sürgün tecrübesi İsrailoğullarının genetiğine işlemiş bir tecrübedir. Yahudiler yaşanmış ve yaşanabilecek her türlü çilelerini sürgüne, diasporaya atfederler. Geri dönüş arzusu, geride kalan toprakları kutsallaştırır. Geriye dönebilenlerin toprağa bağlılıklarını radikal bir saplantıya dönüştürür. Bütün bunları iyi bilen İsrail’in politika yapıcıları, sürgünü yeniden gündeme getirerek neyi sağlamaya çalışıyor? Her açıdan kötünün kötüsünü doğuracak olan bu politikayı seslendirmek Filistin kaynaklı terör karşısında çaresiz kalmanın ifadesi değilse, öcünü bulduğu en zayıftan alma temayülü gösteren hasta bir ruh durumunun ifadesi değil midir?
21.07.2002
Yazarımızın E-Postası:
k.balci@zaman.com.tr
|
Bölge Haberleri
