Kemal Derviş reel sektörü gördü...
Masum Türker’in Derviş’in koltuğuna oturmasıyla ekonomi göstergeleri daha da düzelecek gibi bir işaret vermeye başladı. Türker’in olumlu yaklaşımının, konusuna hakim duruşunun da elbette bunda rolü var; ama esas bilinmesi gereken IMF’den gelen parayla birlikte uygulanacak programların da beraberinde gelip rayına oturmuş olması.
Derviş’in gidişiyle, Türker’in gelişi seçimlere doğru yönelen Türkiye lokomotifini yavaşlatmayacak gibi bir hava var. Hatta, Derviş’in siyaset mühendisliği rolüne soyunması sebebiyle piyasalardaki çalkantıların durularak, yeniden hareketleneceğini söylemek de mümkün.
Eğer Derviş, Pamukbank’a el konmadan istifa etmiş ve yerine de Türker gelmiş olsaydı, belki bugün bankalar cephesindeki tablo da çok farklı olurdu. Finans çevrelerinde yöneticiliğine ve görüşlerine itibar edilen bazı yetkililerin, Kemal Derviş’in giderek deforme olduğu, iç siyasete daha fazla angaje hale geldiği yönündeki tespitlerinin doğruluğunu Derviş’siz geçecek üç ayda daha net göreceğiz.
Derviş’in adam yokluğunda Türkiye’ye gelişi ve siyasi parti bolluğunda zorunlu olarak görevden ayrılışı kendisinin farklı bir tecrübe kazanmasına sebep olacak; ancak bu tecrübeye Anadolu insanının ne kadar ihtiyaç duyacağı meçhul. Şayet, Masum Türker oturduğu koltuğunda başarılı olursa, Derviş’in herhangi bir partiden seçime girmesi halinde bile başarılı olma şansı azalacaktır.
Derviş için nereden nereye hikayelerine 3 Kasım sonrası bakmak ise en makulü.
TBMM çatısı altında ekonomiyi çekip çevirecek bir bakan çıkaramayan üç partili koalisyon hükümeti Kemal Derviş’e her şeyi ile teslim olduğu günlerden, ‘Olmadı Kemal Bey’ gazete başlıklı bugünleri hayal dahi etmek mümkün değildi. Kimsenin Derviş’i eleştirmesi, yanlışlarını ortaya dökmesi, hatta hata yapacağına ihtimal vermesi dahi neredeyse imkansızdı.
Kemal Derviş, Türkiye’ye alışıp profesör arkadaşlarıyla İstanbul’da Boğaz manzaralı muhabbetlere girdiği dönemlerde, Türkiye gerçeğini de yavaş yavaş anlamaya başladı. Arkadaş tavsiyeleriyle banka birleştirmelerindeki ince ayrıntıyı, dost ortamlarında reel sektörü ve kısa pantolonlu sokak turlarında ise Türk halkının tasarruf eğilimlerini çözmeye başladı.
Kendisine olan ilginin azalacağını hiç düşünmedi bile. Bir kahraman gibi gösterildiğinden bu rolünün hakkını vermeye çalıştı. Mesela, zor durumda olan bazı grupların bankalarını kurtarmada ortaya koyduğu performansı, ekonomi bilgisi ve uluslararası deneyimiyle değil, Türkiye’nin bir parçası olmaya başladığı siyasi kimliğiyle gösterdi.
Türk Telekom’un satış planı sebebiyle ilgili bakanlarla tartıştı; fakat tartışmadan, gerginleşen atmosferden ülkeye menfaat doğuracak hiçbir gelişme olmadı. Ulaştırma eski Bakanı Enis Öksüz’ün MHP’den gidişi ve yerine aynı politikayı ve yaklaşımı makyajlı yürüten Oktay Vural’ın gelişi Derviş cephesinde hiçbir şeyi değiştirmedi. Biraz kavgacı yanını öne çıkardı, o kadar.
Türk Hava Yolları’nın (THY) uyguladığı personel politikası, tasarruf önlemleri, verimsiz hatların kapatılması, eski model uçakların zaman kaybetmeden satışı, araç kullanımında yeni kriterler uygulaması krizde THY’yi iyi duruma getirdi. Derviş de teşekkür etti. Ancak, aynı Derviş aynı kuralları kendine bağlı kurumlarda uyguladı mı? Havacılık sektöründeki diğer şirketlerin daha iyi faaliyet göstermesine kafa yordu mu? Reel sektör kelimesiyle Derviş ne derece barışık oldu? Bilinmiyor.
Derviş’in, Fon’dan satışını yaptığı bir şirkete ait ofisi ve otomobili kullanmaya başlaması ise Türk’e yakışır bir politikacı kimliğini kazanma yönünde ciddi çalışmalarda bulunduğunu gösterdi.
Artık gönül rahatlığıyla seçime girebilir. Reel sektörü desteklemek için 15–20 milyon dolar vermeyen, ama bankalara milyar dolarlar aktararak, reel sektörü desteklediğini ifade eden Derviş’i reel sektör temsilcileri 3 Kasım’da bakalım nasıl ağırlayacak?
14.08.2002
Yazarımızın E-Postası:
g.simsek@zaman.com.tr
| 
Bölge Haberleri
