| |
Gittiğin yoldan dön aramıza!
“Tarih yazmak, tarih yapmak kadar mühimdir; yazan yapana sadık kalmazsa değişmeyen hakikat, insanlığı şaşırtacak bir mahiyet alır.” Atatürk
Ülkemizde tarih, her zemin ve her zaman için çıldırtıcı bir muammadır. Çünkü okumak yerine ahkam kesmekle yetinen bir milletiz. Okumuş yazmışlarımızın kimisine göre tarih örnek alınacak bir övünç sayfası, kimisine göre de tek kalemde siliniverecek bir beyhude zamanlar dilimidir. Kimisi tarih deyince şaha kalkmış atların zafer hücumlarını göz önüne getirir, kimisi halkını ezen monarşist ve zalim idarecileri hayal eder. Yazık ki, her ikisi de yanlış, her ikisi de abartılı örneklerdir bunların. Ve yazık ki bu tavır, tarihini bilmeyen insanların kârıdır yalnızca; tarihini bilmeyen, bilmediği için de kendilerine efsaneler üreten insanların...
Tarihin ara sokaklarında dolaşanlar bilirler, orada pek çok insana rastlarsınız, kâh önceden adını hatırladığınız, kâh ilk defa tanışacağınız. İtiraf etmeliyim ki ben o yolculuklarımda ne sefere giderken üzümünü kopardığı asmaya akçe kesesini bağlayan atama rastlayabiliyorum, ne de harem havuzunun çevresinde yarı çıplak cariye kovalayan sultana. Bazan bir adam tanıyorum, eteğine yapışıp kurtulmak için günümüzde yaşamasını çok istediğim; bazan bir herifle karşılaşıyorum, “Bu benim atam olamaz!” diye isyan ettiğim. Ne var ki her ikisinin de genleri benim genlerime uyuyor bu kişilerin ve kabullenmek zorunda kalıyorum ki ben onların varisiyim.
Doğrular ve gerçekler uzun bir süre ne gizlenebilir, ne de saptırılabilir?! Özgür insan zekasıdır ki, belli bir süre dikte ettirilen yahut dayatılan fikirlerin doğru biçimlerine ulaşır, belgelerde gerçeğini görür. Böylece yanlış değerlendirmeler ve taraflı hükümler üzerine bina edilmeye çalışılan toplumsal yapı kısa sürede bir bunalım yığınına dönüşüp dikilir karşımıza. Bunu aşmanın yolu, belki genç kuşaklara tarih kültürünü sevdirmek; onlara doğru tarihi, abartısız tarihi öğretmektir.
Okuma disiplini olmayan bir coğrafyada yaşıyoruz ve insanımız öğrenmek yerine eğlenmeyi tercih ediyor nedense. Belki öğrenmeyi eğlenceli biçime getirerek bu süreci tersine çevirebilir ve kendi kültürüne yabancı veya düşman nesiller yerine dünya insanı olmayı hedeflemiş gerçek aydınların sayısını çoğaltabiliriz. Bunun için en önemli şart toplumda sağlam tarih bilinci uyandırmak ve en önemli vazife de bu misyona uygun davranmaktır şüphesiz.
Dünyanın son yüz yılı, daha önce yaşanmış onbinlerce yıldan daha önemli gelişmelere sahne oldu. Terazinin bir kefesine 21. yüzyılı, diğerine de geri kalan dünya zamanını koysanız, hiç şüphesiz 21. yüzyıl ağdıracaktır. Yazık ki 21. yüzyıl Türk milleti için bir çözülmenin tarihi olmuş ve bu çözülmede bizatihî tarihin ilminin kendisi za’fa uğramış, millette tarih bilinci diye bir bilinç oluşmasına zemin hazırlanamamıştır. Belki de Allah, bu yüzyılın Türk milletini tarih bilincinden uzaklaştıkları için de sorumlu tutacak; tarihçilerin gayretlerine ise iyi veya kötü, karşılığını mutlaka verecektir.
Tarihçiler geçmişe ait herkes ve her şeyi yargılayıp her olayı değerlendirirken dünyanın sınırsız yetkilerle donanmış en büyük yargıcı konumuna yükselirler. Tarihi olayların ne akışları, ne zaman ve zeminleri, ne de tarafları hiç değişmez. Onlar geçmiş zamanların içerisindeki yerlerini almışlardır. Ne var ki bu olayları yargılayan bir tarihçi, bize onları iyi veya kötü gösterme yetkisini kendisinde bulur da, sübjektif yargılarla tarihî kâh mahkum eder, kâh göklere çıkarırsa, milletin tarih bilinci de, tarih sevgisi de kendiliğinden fersudeleşir. Sanırım bu tür tarihçiler huzur–ı İlahi’de mahrum kalacaklardır.
05.09.2002
|
