Anti-demokrat kalemlere duyurulur

Zaga’ya bayılıyorum. İçindeki onca rahatsız edici unsura rağmen Okan Bayülgen’in ortaya koyduğu gayret ayakta alkışlanmaya değer. Medyayı bu kadar zekice ti’ye alan başka birini bilmiyorum. Bu işi o kadar ileri götürüyor ki Zaga, kendini ve seyircisini bile ince nüktelerin çimdikleriyle eleştiriyor.

Bir başka özelliği daha var Bayülgen’in. Magazin basınının tacizine maruz kalmak, onu anti–magazin bir medya timi kurmaya sevk etmiş. Konu çok basit aslında. Basın, kamerayla baskı unsuru mu oluşturuyor, özel hayatı esir mi alıyor; al sana kamera, al sana fotoğraf makinesi! Bayülgen, özel bir gazeteci topluluğu oluşturmuş, zorba basını basın yoluyla bertaraf etmeye çalışıyor.

Medya yeteri kadar sorumlu değilse ne yapsın Zaga! Medyanın hakkından medya gelir; demekten başka çare yok gibi.

Gelişmiş ülkelerde basını, basın denetler. Özerk kuruluşların yaptığı denetim (media watch) içerden yöneltilen eleştirilerin avantajını elinde tutuyor. Ombudsmanlık işin cabası...

Galiba, Zaga usulü denetim yapmanın tam zamanı.

Türkiye yeni bir döneme giriyor. Türk basını bir kere daha demokrasi sınavından geçiyor. Havalarda raporlar uçuşuyor, yakında kasetler de devreye girer herhalde. Bir gecede medyatik linçe kurban edilecek isimler listesi her an çıkabilir karşımıza. Türk basını ne 27 Mayıs’tan, ne 12 Mart’tan, ne 12 Eylül’den ne de 28 Şubat’tan alnının akıyla çıkabildi.

Yalnız hakkını teslim etmek gerekir ki, Türk basını yakın tarihte iki önemli sınavdan başarıyla geçti. Bunlardan ilki Necip Hablemitoğlu’nun uğursuz ve karanlık ellerce katledilmesi. Eskiden olsaydı maktulün laikçi kimliğine binaen basın –elde delil olmaksızın– bir irtica kampanyası açar ve suçu birilerinin üzerine yıkardı. Bu sefer böyle olmadı. Daha o hain kurşun sıkılır sıkılmaz “Derin cinayet” manşetleri atıldı. Faili meçhul bir cinayeti vesile kılarak bölücülük yapanlar olsa da, bu şartlanmış tavır marjinal kaldı.

Diğer önemli olayı geçen hafta 23 Nisan resepsiyon kriziyle yaşadık. Meclis Başkanı’nın resepsiyonu bir anda başörtüsü krizine dönüşüverdi. Cumhurbaşkanı ve kuvvet komutanları sessiz bir protesto yolunu seçti ve resepsiyona katılmadı. Türk basını genelde demokratik bir tavır ortaya koydu. Bu duruş, hem demokrasiden yanaydı hem de insan haklarından...

Sıcak ve kışkırtıcı olaylara karşı genel temayül, sağduyudan yanaydı. Yalnız eski alışkanlıklar doğrultusunda kaleme sarılıp yangına körükle gidenler de olmadı değil...

Türkiye’de büyük sıkıntı şu: Medyanın yaptıkları yanına kâr kalıyor, hiç kimse yanlışı doğrudan ayıramıyor. Bu durumun en baş sorumlusu maalesef üniversiteler.

Yirmiden fazla iletişim fakültesi var bu ülkede. Ne yaptıklarını anlamakta güçlük çekiyorum. Araştırma konusu olacak o kadar çok hadise var ki! Bir türlü standart çizgi yakalayamayan basında herkes kafasına göre bir yol tutturmuş gidiyor. Üniversiteler, tarafsız bir gözlemci, âdil bir hakem görevini üstlenemez mi? Kim ne kadar demokrat, kim ne kadar faşist, bunu satırlar arasından bilimsel bir metotla iletişim uzmanları çıkarmayacak da kim çıkaracak!

Hadise şu: Türkiye yeni bir dönemden geçiyor. Ülke bu zorlu zaman diliminden geçerken medya da ağır bir sınav veriyor. Bilinçaltında tortusu kalmış kinlerin alevlenmesi an meselesi. Çeşitli komplolarla toplumsal çatışmaları diri tutmak isteyenler var. Ve maalesef meslekî disiplinler çerçevesinde medyayı tartıya çıkaran bir kurum ya da kuruluş görünmüyor ortada.

Eğer bu savruk çalışmaların derbeder hali böyle devam edecekse, bu ülkenin daha çok çekeceği var...

İşte buraya kaydediyorum. Hiç kimse bilimsel bir çalışma yapmazsa, bu gazetede arkadaşlarıma rica edeceğim, onlardan gazeteleri günlük taramalarını isteyeceğim. Önyargılı, kışkırtıcı, tetikçi kişilerin demokrat ve özgürlükçü aydınlardan ayrışması gerekiyor çünkü. Yani, Zaga’nın magazincilere yaptığını genel medyaya yapmak gerekiyor.

Bilimsel metotlarla yapılacak bu çalışmayı tarihe bir not düşme ve geleceğin araştırmacılarına materyal sunma adına yapmak gerekiyor. Tâ ki hiç kimsenin yaptığı yanına kâr kalmasın ve demokrasimiz bu sınavdan da alnının akıyla çıkabilsin...

Cem Uzan, Star, sisler bulvarı

Cem Uzan, siyasete atıldı, parti kurdu ve son seçimlere katıldı. İyi de oldu. Efsanelerle kuşatılmış bir kişi olmaktan çıkan Uzan, kamuoyu nezdinde kendini ifade etme şansını yakaladı. İyi bir reklam ve tanıtım kampanyasıyla 2,5 milyon oy aldı. Demek ki Uzan’ın söylemi geniş halk kitlelerinden önemli bir destek buldu.

Cem Bey parti kurunca en büyük sınavı Star Gazetesi’nin vermesi gerekiyordu; çünkü gazete, bir anda siyasi bir partinin yayın organı olarak algılanmaya başlandı. Dolayısıyla gazete tarafından yapılan her hata, Genç Parti’ye ve lideri Cem Uzan’a mal ediliyor. Yayıncılar bunun farkında mı bilemiyorum...

Tam bu noktada gazete, eline tutuşturulan dosyaları fotokopi eder gibi sayfalarına taşımaya başlamaz mı?

Gazetenin başındaki zevat “sisler bulvarı” diye bir edebiyat tutturdu gidiyor. Neredeyse esas duruşa geçip çağrıda bulunacak. Bu, geniş halk kitlelerini rahatsız ediyor. Dindar insanları rencide ederek muhalefet yapmak, bu ülkede yapılabilecek en büyük hatadır.

Cem Bey, partisinin manifestosunda aynen şöyle diyor: “Bütün vatandaşlarını din, dil, mezhep, cinsiyet, ırk, medeni hal, siyasi tercih, gelir ve yerleşim özelliklerine bakmaksızın eşit kabul eden bir Türkiye!”

Bu manifestoyu önce Cem Bey’in yayın ekibi okumalı, yoksa bu işten en çok Genç Parti zarar görecek. İşte o zaman gerçekten “sisler bulvarı”nda göz gözü görmeyecek...

28.04.2003

Bütün yazılar