|
Gürcistan olur mu?
Kıbrıs’ta seçimlerin sonuna gelindi. Bu satırlar yazılırken, Kıbrıs’ta insanlar sandık başında oy veriyorlardı. İktidar partilerinin kazanacağı yönünde bir beklenti hakimdi. Kaybetmeleri halinde, muhalefet partilerinin ne yapacakları konusunda spekülasyonlar yapılıyordu.
Mağlubiyet halinde muhalefet partileri ne yapacaklar? Mağlubiyeti kabul mü edecekler yoksa sokak gösterileri yoluyla bir tür Gürcistan veya Sırbistan senaryosu mu deneyecekler? Yapılan açıklamalar ve bazı göstergeler muhalefet partilerinin ‘Barış ve AB isteriz’ sloganıyla, taraftarlarının bir kısmını sokaklara dökmeyi deneyebileceklerine işaret ediyor.
Ancak böyle bir senaryonun başarı şansı pek güçlü değil. Ayrıca böyle bir girişim, bunu yapanlara oldukça pahalıya mal olabilir de. Önce Sırbistan’da sonra da Gürcistan’da denenen ve ‘başarılı’ olan bu senaryonun temel dayanağı söz konusu ülkelerde demokratik bir seçim yapılamayışıydı. Seçmen listeleriyle oynanıyor, sandıklar kaçırılıyor ve bilhassa oy sayımı sırasında büyük hileler yapılıyordu.
Büyük çaplı seçim hileleri vatandaşın galeyana gelmesine sebebiyet veriyordu. Üstelik bu durum sadece bir seçimde vuku bulmuyor ve defalarca aynı senaryo tekrarlanıyordu. Kısacası bu ülkelerde seçimler yoluyla ne mahalli yönetimleri ne de hükümetleri değiştirmek mümkün olamıyordu. Güya demokrasi ile yönetilen ülkelerde, halkın seçimler yoluyla vaziyeti değiştiremeyeceği kanaatine varması tehlikeli gelişmeleri beraberinde getiren bir psikolojik durum oluyor ve her açıdan haklı.
Oysa Kıbrıs’ta seçimler her defasında Türkiye’deki ortalamanın bile oldukça üzerinde bir demokratik platformda cereyan ediyor. Demokratik gelenekler çok köklü. Seçmen sayısı oldukça az olduğu için, seçim sonuçlarını etkileyecek hileler yapılabilmesi zor. Ayrıca insanlar birbirlerini tanıyorlar. Vatandaşlık yoluyla seçmen listelerinin büyük çaplı değişikliklere uğratılması hemen hemen imkansız. Nitekim KKTC Yüksek Seçim Kurulu’nun verilerine göre 2000 yılı Temmuz ayında yapılan ve muhalefet partisi CTP’nin silip süpürdüğü mahalli seçimlerden bu yana seçmen listelerine vatandaşlık yoluyla sadece seksen bir (81) kişi dahil olmuş. Gerisi normal KKTC vatandaşı.
Dolayısıyla halkın kendi iradesinin sandığa yansıtılmadığını söylemek oldukça zor. Üstelik muhalefet belediyeleri almış ve kimse bir şey dememiş. Parlamentodaki sandalye sayısını artırmış ve yine kimse bir şey dememiş. Bu seçimde muhalefet partileri kendilerini Rum-Yunan tezleri doğrultusunda Annan Planı’na bağlamamış olsalardı, muhtemelen iktidara ciddi bir ders vereceklerdi. Belki de yüzde yetmiş beşler civarında iktidara geleceklerdi.
Bunları gören ve bilen bir halkın müthiş bir mağduriyet psikolojisiyle sokaklara dökülebileceğini zannetmek yanlış olur. Ayrıca Kıbrıs halkı gibi munis karakterli bir toplumda şiddeti siyasetin içine sokmak pek kolay olmayacaktır. Farklı partilere oy veren ve birbirleriyle adeta meydan savaşı yaparcasına mücadele eden insanların nasıl birlikte sarmaş dolaş yemek yiyip eğlendikleri Kıbrıs’ta yaygın olarak bilinen bir durumdur. Kıbrıs’ı yeniden keşfetmeye gerek yok.
Öte yandan hem Sırbistan hem de Gürcistan örneklerinde devletin temel güvenlik ve istihbarat birimlerinin başında bulunan insanlar kadife devrimlerin hızlandırılmasında rol oynamıştı. Oysa Kıbrıs’ta devlet birimlerinde bırakın satılmışlığı zafiyet oluşması bile söz konusu değil. Ve son olarak, bu tür kadife devrim senaryoları halkın kaybedecek bir şeyi olmadığını düşündüğü durumlarda gerçeklik kazanıyor. Kıbrıs halkı ise kaybedecek çok şeyi olduğunu biliyor. Ve onları kaybetmemek için Annan Planı’na direniyor. Netice basit; bu tür senaryolar için oluk gibi para akıtmış olan AB ve Rumların parasını yiyen Kıbrıslı işine bakar. Başını derde sokmaz.
15.12.2003
| 
