| |
Duanın kabulüne vesile: Salavat
Soru: Peygamberimiz’e salavat getirmenin önemi nedir ve “iki salavat arasında yapılan duanın kabul olacağı” doğru mudur?
Peygamberimiz’e salavat getirilmesi, bu konuda zikredilen hadislerin yanında, Kur’an ayetiyle de sabittir: “Muhakkak ki Allah ve melekleri Peygamber’e hep salât ederler. Ey iman edenler! Siz de ona salât edin ve tam bir içtenlikle selam verin.” (Ahzab, 33/56) Allah Rasulü (sallallahu aleyhi ve sellem) de pek çok hadislerinde, dua ederken kendilerine salavat getirilmesini istemiş ve bunu duanın kabulü için bir vesile olarak zikretmişlerdir.
Tirmizi’nin rivâyet ettiği bir hadiste de Peygamberimiz: “Beni hayvanına binen yolcunun maşrabası yerine tutmayın. Bana, duanızın başında, ortasında ve sonunda salât okuyun.” (Tirmizî, Salât, 352) buyurmuşlardır. Ayrıca Hz. Übey b. Ka’b (radıyallâhu anh)’ın naklettiğine göre bir keresinde Rasulullah (aleyhissalâtu vesselâm) birisine dua edeceği vakit önce kendisine dua (salât ü selam) okuyarak başla, dedi. (Tirmizî, Daavât, 10) Bir başka defasında Allah Rasulü (sallallâhu aleyhi ve sellem), huzuruna gelen bir sahâbi kendisine çok salavat getirdiğini söyleyince, Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) o şahsa, güzel bir şey yaptığını ve bunu daha fazla yapmasını söyledi. O artırdıkça Rasulullah da onu daha fazla salavat getirmeye teşvik etti.
Bizler de bu emrin gereği olarak, Nâm-ı Celîl-i Muhammedî yâd edilince salât ü selâmlardan birisiyle O’nu anmalı ve O’nu hep böyle bir tazimle yâd etmeliyiz. Eskiler, salât ü selamı teşvik eden âyet ve hadislerden hareketle birbirinden güzel salavat örnekleri ortaya koymuşlardır. Delâilü’l-hayrât ve Delâilü’n-nur en bereketli salavat örneklerinin bir araya getirildiği önemli eserlerdendir. Bu eserlere baktığımızda “Salât-ü Münciye”den, “Mişşîşiye”ye ondan “Tıbbu’l-kulûb” salât ü selamına kadar en kapsamlı tazim ve dualarla Efendimiz’in anıldığını görürüz. Ve pek çok insan da bugüne dek salât ü selamlarla alâkalı hem salât ü selam derlemiş hem de salât ü selamın faziletlerine dair pek çok eser ortaya koymuştur.
Salât kelimesi dua manasına gelmektedir ve Allah Rasulü’ne getirilen salât aynı zamanda O’na yapılmış bir duadır. Bir Arap şairinin ifade ettiği gibi “Her dua, kabulü için kanat nevinden salât ü selama muhtaçtır. Sana salâte (duaya) gelince o, kanada ihtiyacı olmadan makbuldür.” Bu mantıktan hareketle ulema, “Duanın başında ve sonunda getirilen salavat –iki makbul dua olması itibariyle– arada yapılacak duanın kabul olması için önemli bir sebeptir.” demişlerdir.
Dua, bir sırr-ı ubûdiyettir. Onun sayesinde insan, sebeplerin bütün bütün sükût ettiği bir zamanda Müsebbibü’l-esbâp olarak dualara icabet eden Cenab-ı Hakk’ın büyüklüğünü, ululuğunu, azametini çok net bir şekilde görür. Esasen duada insan, aklını, gücünü ve iradesini aşan şeyleri Allah’tan ister. Yani biz çok defa dualarımızda cenneti, cennette ebediyeti, cemâlullahı müşahedeyi, Rabb’in bize teveccühünü, maiyetini, bizi yalnız bırakmamasını, bize küsmemesini yani sevdiği insanlara yaptığı muamele ile muamele etmesini isteriz ve bu istekleri de salât ü selâmla destekleriz.
Anlaşılan o ki, O’na getirilen salavat, biz onun gerçek sırrını tam bilemesek de çok önemli.. her şeyden önce, şayet O’na getirilen salavat, Allah Rasulü’nün şefaat-ı uzmâsına insanı çekip götüren birer vesileyse, insan bu konuda ne kadar hassas olsa değer. Zira “O’na yaklaşmaya vesile arayın.” (Mâide, 5/35) âyeti, Allah’a yaklaşmak için vesileleri kullanmamızı emretmektedir. Allah Rasulü’ne salât ü selam bu mevzuda önemli bir vesile ise, insan onu hiç dilden düşürmemelidir. Bu da Allah Rasulü’yle münasebetin hemen her çeşidinin Cenab-ı Hakk’ın bize ayrı bir lütfu olduğunu göstermektedir ki, bu da çok önemli bir husus olsa gerek.
Evet, Allah Rasulü’yle her münasebet bizim için Allah’ın ayrı bir lütfudur. Onun bazı yanlarını budayarak, sadece Allah’tan mesaj alıp getiren özel bir vazifeli görmek, kendi kıstaslarımızla bazı şeylerden O Zat’ı mahrum saymak demektir ki, bu da kendi mahrumiyetimizden başka bir şey değildir. Ne Hz. Ebû Bekir ne Hz. Ömer, O’na vazifesini yapıp giden herhangi bir insan nazarıyla bakmamışlardır. Sahih hadislerde nakledildiğine göre Hz. Ömer, Hz. Abbas’ın elinden tutmuş, “Allah’ım bu, senin peygamberinin amcasının eli” demiş ve Allah’tan (celle celâluhu) yağmur istemiş, yağmur da yağmıştır. Hz. Ömer gibi bir mantık insanı dahi, vesile adına böyle şeyler yapıyorsa, bu husustaki ifrat ve tefritleri yeniden gözden geçirmemiz gerekir diye düşünüyorum. Hem bu açıdan bakıldığında, yukarıda geçen Ahzab, 33/56. ayetinde “Rasulullah’a salât ü selam getirin” emrini nasıl izah edeceğiz? Rasulullah’ı bir nevi postacı kabul eden zihniyete göre bu âyete karşı gelinmiş olunmaz mı? Bu nasıl İslami akideyle telif edilecektir? Hasılı bize Allah (celle celâluhu)’ın o zata verdiği pâyelere saygılı olmak düşer.
Allah, inâyet-i etemmini üzerimizden eksik etmesin. Bizi doğruya güzele iyiye tercüman kılsın. Hazret-i Ruh-u Seyyidi’l-Enâm’ı kendi dar idrak çerçevelerimiz içinde değil, Allah nezdindeki o azim yeri ile kavramaya, kabullenmeye müsait hale getirsin! Ve sallallâhü alâ Seyyidina Muhammedin ve alâ âlihi ve sahbihi ve sellim.
|
